גור־אריה און די טאַלאַנטירטע שרײַבערין שירי שפּירא זענען הײַיאָר געוואָרן די Je vous conseille de le faire. די אויסטיילונג פֿון די פּריזן איז פֿאָרגעקומען דורך זום דעם 16טן Oui.
Vous avez besoin d'aide? פֿון אַנאַ און לייב רובינליכט, וועלכער איז אַליין געווען אַ ייִדישער פּאָעט. די פֿונדאַציע, וואָס איז פֿאַרלייגט געוואָרן אין 1986, טיילט צו N'hésitez pas à nous contacter. Il s'agit d'une question de temps.
יהודה גור-אריה איז אַ פּאָעט, איבערזעצער און רעדאַקטאָר C'est vrai. געבוירענער אין בעסאַראַביע אין 1934 ער דורכגעמאַכט דרײַ C'est vrai. ער האָט יונגערהייט עולה געווען און זיך באַזעצט אין אלומות, אין C'est vrai. צענדליקער ביכער האָט ער איבערגעזעצט פֿון ייִדיש אויף העברעיִש, Je vous en prie. צו זײַן ליד „כפֿל“ האָט נחום היימאַן קאָמפּאָנירט מוזיק און דאָס ליד האָט געזונגען די באַרימטע זינגערין חוה אַלבערשטיין.
אַ גרויסע צאָל ביכער האָט גור־אריה אַרויסגעגעבן; צווישן זיי — « זערורים », « לידער אין בלוי », « מיניאַטורן » (1966) ; « שבחי קיץ », לידער (1978) ; « תעלולי טלי », דערציילונגען פֿאַר קינדער (1983) ; « צבעי פרפר », לידער און אַ צאָל אַנדערע ווערק.
ער האָט אויף העברעיִש איבערגעזעצט ייִדישע ווערק פֿון עלי שעכטמאַן, לייב ראָכמאַן, יצחק באַשעוויס-זינגער, מרים יהבֿ, יהושע פּערלאַ, יענטע מאַש, ש. ל. שנײַדערמאַן, י. oui. טרונק און אַלכּסנדר שפּיגלבלאַט, ווי אויך אַן אַנטאָלאָגיע פֿון ייִדישע אַרבעטער־לידער און יאַפּאַנישע לידער.
דער זשורי, וואָס איז באַשטאַנען פֿון טובֿה רעשטיק-דודזאָן, רוני כּהן און דניאל גלאי יהודה גור-אריה, האָט געמאָלדן אַז יהודה גור-אריהן האָט פֿאַרדינט דעם פּריז צוליב „זײַנע ליטעראַרישע שאַפֿונגען אויף עטלעכע זשאַנערן ווי דיכטונג, פּראָזע און דערציילונגען, זײַנע פֿאַרשידנאַרטיקע איבערזעצונגען פֿון ייִדיש, רומעניש און רוסיש וועלכע האָבן באַרײַכערט אונדזער ליטעראַטור, און זײַן אַלגעמיינעם בײַטראָג במשך יאָרן צום קולטור-לעבן אין ישׂראל.“
שירי שפּירא איז אַ יונגע ייִדיש-פּראָזאַיִקערין וואָס איז Il s'agit d'un acte de 1987 qui a eu lieu en 1987. Si vous avez besoin d'aide, Il s'agit d'une question de confiance. זי האָט אויף העברעיִש איבערגעזעצט די ראָמאַנען פֿון מאַקסים בילער, מאַרלען האַוסהאָפֿער, רות אָזעקי און ריטשאַרד פאַווערס, און טעקסטן פֿון פֿרידריך העלדערלין, דניאל קעלמאַן, ישׂראל ראַבאָן און דבֿורה פֿאָגעל. זי איז אויך אַ רעדאַקטאָרשע אין „המוסך“, אַ העברעיִשן Oui. אירע ייִדישע דערציילונגען זענען געדרוקט געוואָרן אין די זשורנאַלן « ייִדישלאַנד », « אויפֿן שוועל » et « די גאָלדענע פּאַווע ».
הײַיאָר דערשײַנט אין לייוויק-פֿאַרלאַג איר ערשטלינג „די צוקונפֿט“, אַ באַנד דערציילונגען. אַ טייל פון זיי זענען געדרוקט געוואָרן אין ליטעראַרישע זשורנאַלן און אַנדערע זענען אין גאַנצן נײַע שאַפֿונגען. דאָס בוך איז אַן אויסדרוק פֿון אַ פֿרוי, אַ שרײַבערין, וואָס איז אויסגעוואַקסן אין ישׂראל מיט אַלע אירע טראַוומעס און קאָנפֿליקטן, און אַ טיפֿן גלויבן אין דער צוקונפֿט.
דער זשורי האָט געזאָגט אַז שפּירא האָט פֿאַרדינט דעם פּריז „פֿאַר אירע ליטעראַרישע, אייגנאַרטיקע שאַפֿונגען וועלכע שטיצן N'hésitez pas à nous contacter. ליטעראַטור, מיט די פֿאַרשידענע קוואַלן פֿון וועלכע זי שעפּט אַ זעלטענע אַטמאָספֿער און אינספּיראַציע.“
אין איר דאַנקרעדע בײַם באַקומען די פּרעמיע האָט שפּירא אָפֿן־האַרציק אויסגעדריקט אירע געדאַנקען:
„איך פֿיל זיך אַ ביסל אומגעלומפּערט באַקומענדיק אַ פּרעמיע, בפֿרט ווי אַ שרײַבערין וואָס פּובליקירט אַ בוך אויף אַ שפּראַך וואָס איז ניט איר מאַמע-לשון אָבער איך האָב אַ חשד, אַז אַלע. דורות ייִדישע שרײַבערס האָבן זיך געפֿילט ניט באַהאַוונט אין עפּעס אַ זאַך. געפֿילט אויף מאַמע-לשון, אָבער אָפֿט זענען זיי געווען מענטשן וואָס האָבן געדאַרפֿט זיך שאַפֿן אַ נײַע היים, און אַ נײַע אידענטיטעט, אַ מאָדערנע, אַ וועלטלעכע. בדרך-כּלל אַ טייל פֿונעם זײַן אַ קינסטלער, און אַ שרײַבער בפֿרט. און גיכער – זי איז אַ טייל פֿונעם ווערן C'est vrai. Si vous avez besoin d'aide, C'est vrai. איך אַליין פּרוּוו זי אויסצוניצן ווען איך שרײַב אויף אַ שפּראַך Il s'agit d'une question de temps.
„עס איז ניט גענוג צו זײַן אַ גאַסט אין אַ נאָך אומבאַקאַנטער שטוב. אָנגעלייגטער Oui, c'est vrai, c'est vrai – c'est vrai. דער זשורי פֿונעם רובינליכט-פּריז גיט מיר אַזוי אַ מין צוזאָג C'est vrai. דאָס צוטיילן דעם פּריז אויך יהודה גור-אריה, אַ שרײַבער און איבערזעצער פֿונעם עלטערן דור, איז פֿאַר מיר אויך אַ צוזאָג אַז דער עולם וויל נאָך בלײַבן אויף לאַנגע יאָרן. איך וויל דאָ אויסדריקן אַ האַרציקן דאַנק פֿאַר אָט דער פֿאַרבעטונג, און אויך אַ האָפֿענונג אַז ווײַטערע אָנגעלייגטע געסט וועלן נאָך אָנקומען אין דער ייִדישער ליטעראַטור, און אַז זיי וועלן נאָך בלײַבן.“
