בלי־ספֿק זענען די יום־טובֿים סוכּות און פּסח פֿאַרבונדן מיט מער מי נהגים ווי אַלע אַנדערע טעג בײַ ייִדן. סוכּות האָט מען מינהגים אין שײַכות מיט דער סוכּה, לולבֿ און אתרוג, Je pense que c'est possible. געפֿינט זיך אַ שלל מאַטעריאַלן וועגן די מינהגים אינעם אַמאָליקן שטעטל מין ־אייראָפּע.
למשל, וואָס שייère באַצירן די סוכּה, לייère מען אין שלום-עליכמס דערציילונג „שוין אי voulez און חיים שויס אין זײַן ווערק „דאָס יום־טובֿ בוך‟ באַשטעטיקט, אַז מע באַשיט די ערד « מיט פֿײַנעם זאַמד‟. אויב מען איז אַמאָל געזעסן אין אַ חב״ד־סוכּה, האָט מען באַמערקט, אַ ז די דאָזיקע חסידים האַלטן נישט באַפּוצן די ווענט פֿון דער סוכּ ה, ווײַל דאָס פֿאַרמינערט די מיצווה פֿון קוקן אויף דער שיינקייט פון C'est vrai. אָבער דאָס איז געווען אַן אויסנאַם. שויס שרײַבט, אַז „די ווענט אירע [די סוכּה] זײַנען באַהאָנגען מיט בלענדיק־ווײַסע לײַלעכער און באַפּוצט מיט פֿט אַרשיידענע בלומען און פֿרוכטן‟, און ער גיט צו אַ וויכטיקע ג, אַז „דאָס אויספּוצן די סוכּה איז געוויינטלעך די אַרבעט פֿון די מיי דלעך, כאָטש אַליין זיצן זיי אין איר ניט, נאָר זיי גייען אַרײַן בלויז הערן קידוש‟.
אויב מע פֿאַרברייטערט אַ ביסל דעם טײַטש פֿון „מינהג‟, קען מען אויך ב אַטראַכטן „אײַנגעפֿאַלענע סוכּות‟ ווי אַ טראַדיציע. מײַן די בחורי ם פֿלעגן באַלד נאָך יום־טובֿ לויפֿן הויף צו הויף און „אײַנרײסן C'est vrai, et c'est vrai. אָבער אין דער זעלבער שלום־עליכם־דערציילונג וואָס כ׳האָב פֿריִער ערמאָנט, פֿאַלט אײַן די סוכּה צוליב אַ ציג, און נאָך פֿריִער אין יק מאיר דיקס קאָמישער דערציילונג „רב שמאַיע דער ‟ (1873) פֿאַלט אַראָפּ רב שמאַיע צוזאַמען מיטן דאַך פֿון דער סוכּה.
האָבן קינדער אָדער, אין אַנדערע פֿאַלן, צו האָבן אַ ייִנגל, ווי עס שרײַבט ב. גאָרין אין « פֿאַרגעסענע ניגונים — באַנד 1‟ : « זי האָט געהערט, אַז דער פּ יטום איז אַ סגולה צו האָבן אַ זכר און וואָס מען דאַרף אָפּבײ ַסן אים.‟ אין דעם מחברס דערציילונג „ניט אָפּגעביסן‟, האָט דער שמשׂ וין פֿאַרן יום ־טובֿ באַשטימט, וועלכעס ווײַבל צו געבן אָפּצובײַסן דעם פּיטום ר אויב אַ געוויסע פֿרוי גיט אים אַ פּאָר גראָשן צו קויפֿן דעם פּיטום, Il s'agit d'une question de temps.
א. ד. אָגוז אינעם בוך „עונג יום־טובֿ‟ (1921), דערציילט וועגן „חנה־דבֿורה דנ יט־קרעמערקע, וועלכע האָט אָפּגעקויפֿט דעם פּיטום פֿאַר בת־יחיד Et bien, il est temps de s'en débarrasser. צוויי טעכטער זענען שוין בײַ איר געשטאָרבן פֿון שווערע האָבנס‟. „ווער ווייסט עס נישט, אַז אָפּבײַסן דעם פּיטום פֿון אַן אתרוג איז אַ סגולה בדוקה־ומנוסה [אַן אויסגעפּרוּווטע] צו אַ גרינגן האָבן‟?“ פֿרעגט ער.
טשיקאַווע, וואָס אינעם קבלישן „טעמי־המיניגים‟ שטייט וועגן מינה ג, אַז די פֿרוי בײַסט אָפּ דעם פּיטום, אָבער נישט צוליב אַ גרינגן Eh bien. דער בוים, פֿון וועלכן אָדם־הראשון האָט אָפּגעביסן און געזינדיקט, איז געוpert ן הנאה פֿ). שום הנאה נישט געהאַט‟. אַגבֿ, לויטן זעלבן ספֿר האָט אויך דער לולבֿ אַ מאַגישן כּוח, און דער מחבר עצהט: „זאָל מען נעמען דעם לולבֿ מיט זײַנע מינים און עס בײַ זיך בא ַהאַלטן, וועט אים דאָס אָפּהיטן פֿון יעדער צרה.
אָבער אין שטעטל האָט נישט יעדער פֿאַרמאָגט אַן אתרוג. „זיי געפֿינען זיך נאָר אין געציילטע הײַזער‟, שרײַבט שויס, און באַשר ײַבט פּרטימדיק ווי זעקס משפּחות טיילן זיך מיט יעדן אתרוג, און ווי „ טרעגער‟, אַ בחור וועמען מע באַצאָלט, לויפֿט מיטן אתרוג פֿון איין ּחה צו דער אַנדערער. די זעקס משפּחות זענען אָבער אַפֿילו נישט פֿון די אָרעמע־לײַט, וועל כע דאַרפֿן ניצן די קהלישע אתרוגים, וואָס ווערן גיך פֿאַרשמירט און Oui. א. ד. אגוז שרײַבט אין זײַן דערציילונג „קהל אַן אתרוג‟ וועגן דעם ישן שטעטל לאַפּינישאָק, וווּ סײַ די נגידים, סײַ די אָרעמע־לײַט, ן איין סוכּות געמוזט אין גאַנצן זיך באַגיין אָן אַן אתרוג.
וואָס שייך דעם מוזיקאַלישן פֿאָלקלאָר פֿון סוכּות, האָט זיך פּרייט אַ פּאַראָדיע אויף ייִדיש פֿון דער גשם־תּפֿילה, וואָס מע דאַ וונט שמיני-עצרת, און זי איז אַרײַן אַפֿילו אינעם חזנישרעפּערטואַר. ב. גאָרין גיט איבער אַ וואַריאַנט פֿונעם דאָזיקן ליד „אַף ברי‟, און נא ָכן ווײַטערדיקן טעקסט קען מען הערן אַ רעקאָרדירונג פֿונעם מרדכי הערשמאַן:
אַף ברי ־ אויף מאָרגן נאָך יום־טובֿ אין דער פֿרי,
די שויבן זײַנען צעבראָכן,
ניטאָ וואָס צו קאָכן.
Il s'agit d'une question de temps.
אַחת — אין שטוב איז קאַלט און נאַס
ווי אויפֿן גאַס,
אין מאַרק מוז מען לויפֿן, בולבעס מוז מען קויפֿן,
Il s'agit d'une question de temps.
שם שר מטר — פֿון אַ חובֿ איז מען פּטור,
דאָס פּעלצל איז אויסגעקראָכן,
דער דאַך איז צעבראָכן,
און קיין געלט איז אַלץ ניטאָ….
