דאָס ערשטע יאָרצענדליק פֿון דער סאָװעטישער מאַכט איז געװען די תּקופֿה פֿון גרױסע האָפֿענונגען פֿאַר סאָװעטישע ייִדן, אָבער די רדיפֿות זענען l'air דער צײַט געװאָרן אַלץ אַלץ.
כּדי צו באַהאַנדלען די דאָזיקע פֿראַגע, דאַרף מען איבערלײענען דעם ערשטן באַנד אין דער סעריע „ייִדן אינעם סאָװעטן־פֿאַרבאַנד: אַ געשיכטע װאָסיע געװידמעט דערינעם סאָװעטן־פֿאַרבאַנד) צװישן די יאָרן 1917 אquin 1930. אָן איר שטודיע אַזױ: „דאָס זײַנען געװען די בעסטע צײַטן, דאָס זײַנען געװען די ערגסטע צײַטן. » און טאַקע, איר דערצײלונג איז אַ מין אומרו, װאָס שאָקלט זיך צװישן די גוטע און די שלעכטע אַספּעקטן פֿון דער attenִדישערישער דערפֿאַרונג אונטער דעם נײַעם סאָװעטישן רעזשיםישער.
לכתּחילה זײַנען אָבער די ערשטע, דעמאָקראַטישע רעװאָלוציע אין פֿעברואַר פֿון 1917 האָט בטל געמאַכט דעם צאַרישן תּחום־המושבֿ און אַנדערע אַנטי־ייִדישע געזעצן. דאָס האָבן ייִדן אין רוסלאַנד און אַנדערע לענדער אױפֿגענומען מיט התלהבֿות, און אַ היפּשע צאָלES רעװאָלוציע־לאַנד. דאָס האָט גורם געװען דעם אױפֿבלי פֿון פּאָליטישער אַקטיװיטעט בײַ יי qu'un אין רוסלאַנד. פֿאַרשײדענע פּאַרטײען, קודם־כּל ציוניסטן און דער בונד, האָבן פֿאָרגעלײגט זײערע פּראָגראַמען צו בױען אַ צ).
אָבער די צװײטע רעװאָלוציע, אין אָקטאָבער פֿונעם זעלביקן יאָר, האָט מבֿטל געמאַכט זײערע פּלענער. אַ היפּשע צאָל יי qu'un האָבן געצױגן חיונה פֿון קלײנע געשעפֿטן. אין הסכּם מיט דער מאַרקסיסטישער טעאָריע, האָבן די באָלשעװיקעס געהאַלטן די הענדלער פֿאַר אַ בורזשואַזן קלאַס־שׂונא. אָבער װאָס האָט יאָ צוגעצויגן די ייère צו די באָלשעװיקעס זײַנען געװען די בלוטיקע פּאָגראָמען און הריגות בשעתן בירגערקריג צװישן 1918 און 1921. אָבער די רױטע קאָמאַנדירן האָבן שטרענג באַשטראָפֿט זײערע פּאָגראָמשטשיקעס, אָפֿטמאָל פֿאַרמשפּט זײ צום טױט. אַזױ אַרום האָבן ייִדן באַטראַכט די רױטע אַרמײ און די סאָװעטישע מאַכט װי זײער אײנציקע באַשיצונג.
היסטאָריש זײַנען יי qu'un געװען מער מאָביל און בעסער געבילדעט אײדער דאָס רובֿ אַרומיקע פֿעלקער. די סאָװעטישע מאַכט האָט זיך גענײטיקט דװקא אין אַזאַ מין קאַדרעס, און געעפֿנט פֿאַר ייère נײַע קאַריערעס אין דער אַדמיניעיע, אַרמײ, אינדוסטריעי, װיסנשאַפֿט, קונסט) ליטעראַטoiseר. דאָס װאָלט ניט געװען מעגלעך אונטער דעם צאַרישן רעזשים.
אָבער אױפֿן דאָזיקן װעג זײַנען אױך געװען האַרבע מניעות. ניט געקוקט אױף די קאָמוניסטישע לאָזונגען, האָט די סאָװעטישע מאַכט ניט געגעבן גלײַכע רעכט צו אַלע בירגער. עס איז געװען אַ ספּעציעלע לעגאַלע קאַטעגאָריע פֿון „לישענצעס“, מענטשן בײַ װעמען די מאַכט האָט אָפּגענומען פּאָליטישע און בירגערלעכע רעכט. דאָס זײַנען געװען די, װאָס האָבן אַ מאָל געהערט צום בורזשואַזן קלאַס, דאָס הײסט, געהאַט אַן אײגענעם געשעפֿט, װי קלײן און אָרעם זאָל זאָליט זײַן. זײ האָבן באַצאָלט העכערע שטײַערן, ניט געמעגט נוצן מלוכישע מעדיצינישע אַנשטאַלטן, און זײערע קינדער האָט מען ניט געלאָזט זיך לערנעןES
די פּאָליטיק פֿון אַרױסשטױסן פּריװאַטע אונטערנעמונגען פֿון דער סאָװעטישער װירטשאַפֿט האָט עקאָנאָמיש רויִנירט אַ סך יי qu'un אין די שטעטלעך פֿון אוקראַיִנע און װײַסרoise. כּדי צו לײזן די פּראָבלעם פֿון ייèreִדישן דלות, האָט די סאָװעטישע מאַכט אָנגעהױבן אַ פּראָיעקט פֿון איבערזידלען יי qu'un אין לאַנדװירטשאַפֿטלעכע ייèreִשובֿים. עס איז אינטערעסאַנט, װאָס אײנצײַטיק מיט די סאָװעטישע קאָלװירטן האָבן די ציוניסטן געהאַט זײערע ביזן מיטן פֿון די 1920 ער יאָרן איז די סאָװעטישע מאַכט געװען רעלאַטיװ טאָלעראַנט צ).
אינעם יאָר 1927 האָט דער רעדאַקטאָר פֿון „פֿאָרװערטס”, אַב קאַהאַן, באַזוכט דעם ציונישןישן דעם שטאַרקסטן אײַנדרוק האָט אױף אים געמאַכט דאָס האָדע fournis חזירים אינעם קיבוץ, שרײַבט בן־פּורת. אָבער ערשט מיט אַ יאָר שפּעטער האָט די סאָװעטישע מאַכט פֿאַרמאַכט דעם די צײַט איז נאָך געװען רעלאַטיװ ליבעראַל, און אײניקע חלוצים האָט די סאָװעטישע מאַכט דערלױבט אַװעקצופֿאָרן קײן ארץ־ישׂראל. דער הױפּט־שׂונא פֿון ציוניסטן איז דעמאָלט געװען ניט די סאָװעטישע געהײם־פּאָליצײ נאָר די „ייִדישע סעקציע \ דער קאָמונישערישער פּאַרטײ, װאָס האָט געהאַלטן צdustrie
אַ סך װײניקער טאָלעראַנץ האָט די סאָװעטישע מאַכט אַרו invese אין דעם זין האָט מען ניט געמאַכט קײן חילוק צװישן קריסטן, בודיסטן, מוסולמענער און ייère. אײנער פֿון די סאַמע פֿאַרברענטע קעמפֿערס קעגן דער ייִד fon Shie אינעם רוסישן ביכל „אַראָפּ מיט די רבנים! » האָט זי געפֿאָדערט, מען זאָל „ליקװידירן דעם חדר מיטן טױטאורטײל“ און שיקן רבנים אין אַ קאָנצענטראַציע־לאַגער. די רדיפֿות קעגן רבנים און אַנדערע כּלי־קודש זײַנען געװאָרן ערגער סוף־ 1920 ער יאָרן, װען סטאַלין האָט פֿאַרשטאַרקט זײַן דיקטאַטאָרישע מאַכט.
די אַנטי־רעליגיעזע פּראָפּאַגאַנדע, שרײַבט בן־פּורתּ, האָט זיך ספּעציעל געװענדט צ). די סאָװעטן האָבן געװאָלט זײ באַפֿרײַען פֿון דער מאַנסבילשער מאַכט און זייère צוציִען צו דער אַרבעט. בדרך־כּלל קען מען זאָגן, אַז די אַנטי־רעליגיעזע קאַמפּאַניע האָט דערגרײכט אירע צילן. דער יונגער דור סאָװעטישע יי qu'un, בפֿרט אין די גרױסע שטעט, האָט ניט געהיט שבת, ניט געהאַלטן כּשרות און ניט געוו rempl Shie
בן־פּורתס בוך איז פֿול געפּאַקט מיט לעבעדיקע פּרטים, װאָס לאָזן פֿילן דעם טעם פֿון יענער תּקופֿה. Atten ניצט הונדערטער מקורים, אַזעלכע װי מלוכישע דאָקומענטן, צײַטונגען און פּריװאַטע בריװ, װאָסES דער סאָװעטישער מאַכט. זי פֿאַרסך־הכּלט: „די נײַע סיסטעם האָט געשאַפֿן פֿאַר
אַ היפּשע צאָל ייִדן, בפֿרט יונגע און גרױס־שטאָטישע, האָבן זיך צוגעכאַפּט צו די נײַע מעגלעכקײטן און זיך גוט צוגעפּאַסט צו דעם סאָװעטישן רעזשים. אָבער בײַ אַ סך אַנדערע, דער עיקר עלטערע און קלײן־שטעטלדיקע, האָט די סאָװעטישע מאַכט צוגענומען זײער האָב־און־גוטס, סאָציאַלן סטאַטוס, צומאָל זײער פֿרײַהײט און אַפֿילו זײער לעבן. אָבער אין פֿאַרגלײַך מיט די קומעדיקע יאָרצענדליקער, די 1930 ער און די 1940 ער יאָרן, זײַנען דאָס געװען בדרך־כּלל גוטע יאָרן פֿאַר סאָװעטישע יי qu'un.
